TROUW schrijft dat in een aantal moskeeën in Nederland door de imam in het Nederlands wordt gepreekt. Wat zegt dit over integratie of over de islam in Nederland? Dat is moeilijk te zeggen, aldus Nico Landman, docent islamitische studies aan de universiteit Utrecht.
Wat zijn de redenen? Ten eerste spreken veel jongeren de Arabische taal niet. Door in het Nederlands te preken zou men de jongeren beter bereiken. Ten tweede schrijft TROUW dat ‘zij bovendien de behoefte hebben om religiositeit te linken aan de Nederlandse context.’
Religiositeit betekent zo veel als de relatie tussen de gelovige en zijn geloof. Wat er in dit verband bedoeld wordt met ‘Nederlandse context’ is niet geheel duidelijk, want dit kan (multi-)cultuur of taal zijn. Nico Landman zegt in het artikel in ieder geval: ‘Dat de moskeegangers geleidelijk aan meer Nederlands worden, in ieder geval in hun taalgebruik, is onmiskenbaar. In die zin wordt de islam Nederlands. Maar dat hoeft in feite niets te zeggen over de interpretatie van de islam. Je kan je ook in de Nederlandse taal afzetten tegen de Nederlandse cultuur.’
Met de Nederlandse taal lijken dus meer mensen bereikt te worden, waaronder jongeren. Aan de andere kant kan de Arabische taal ook verschillende groepen bereiken en verbinden. Doordat Arabisch de taal van de Koran is, verbindt het de gelovigen. Bovendien komen er in één moskee nooit alleen Turken, Marokkanen of Somaliërs. Er is altijd een variëteit aan etniciteit en dus ook aan taal. Dit kunnen redenen zijn om ervoor te kiezen in het Arabisch te preken.